کتاب یک شاهزاده هخامنشی نوشته‌ی دکتر علیرضا شاپور شهبازی، روایتی موشکافانه و خواندنی از زندگی و نقش شاهزادگان هخامنشی در تاریخ پنجمین سده پیش از میلاد ارائه می‌دهد. این اثر که نخستین‌بار در دهه ۱۳۵۰ منتشر شده و حالا با ویراست جدید در دسترس قرار گرفته، به زیبایی بسترهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی عصر هخامنشیان را به تصویر می‌کشد. نویسنده در این کتاب با تکیه بر منابع کهن و تحقیقات نوین، داستان شاهزادگانی مانند کوروش کوچک را بازگو می‌کند؛ شخصیت‌هایی که با دلاوری، فداکاری و در عین حال پیچیدگی‌های سیاسی، نقش مهمی در تحولات آن زمان داشته‌اند. زندگی کوروش کوچک، از دوران کودکی تا نبردهای سرنوشت‌ساز او، در کنار روابط خانوادگی و سیاسی دربار هخامنشی، محتوای جذاب و ارزشمند این کتاب را تشکیل می‌دهد. آنچه کتاب را جذاب می‌کند، روایت داستان‌گونه و زنده‌ای است که خواننده را در فضای تاریخی دوران هخامنشیان غرق می‌کند. دکتر شهبازی با سبک علمی و دقیق خود، موفق می‌شود بین مستندات تاریخی و روایت ادبی تعادل برقرار کند و مخاطب را نه‌تنها با تاریخ آشنا کند، بلکه با ابعاد انسانی و فرهنگی آن دوران نیز ارتباط برقرار کند. این کتاب مناسب پژوهشگران تاریخ، علاقه‌مندان به تمدن هخامنشی و حتی کسانی است که به داستان‌های تاریخی جذاب علاقه دارند. مطالعه‌ی این اثر، دریچه‌ای تازه به عصر شکوه‌مند هخامنشیان باز می‌کند و درک ما را از آن دوره‌ی مهم تاریخی عمیق‌تر می‌سازد.
درباره‌ی نویسنده:
باستان‌شناس، تاریخ‌نگار، نویسنده و متخصص در باستان‌شناسی دوران ایران هخامنشی و استاد دانشگاه‌های شیراز، تهران، هاروارد، کلمبیا، گوتینگن و اورگن شرقی و بنیانگذار بنداد تحقیقات هخامنشی در سال ۱۳۵۲ بود. شهبازی یکی از مهمترین پژوهشگران مطالعات ایران باستان بود که در سطح بین‌المللی، اعتبار و شهرت فراوانی داشت. شهبازی در سوم شهریور ۱۳۲۱ در شیراز متولد شد و تحصیلاتش را تا مقطع دیپلم در همان شهر ادامه داد و برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ تاریخ، به دانشگاه لندن رفت. او علاوه بر زبان فارسی، به زبان‌های انگلیسی و آلمانی مسلط بود و با زبان‌های فرانسوی، یونانی، عربی و آرامی نیز آشنایی داشت.
از متن کتاب:
سواران و پیادگانی که دروازه‌های پایتخت‌های بزرگ جهان را یکی پس از دیگری برای کورش بزرگ و داریوش بی‌همتا گشودند، از پرورش و آموزش سپاهی و پهلوانانه‌ای که شایستۀ سرفرازان آزاده باشد، برخورداری داشتند. ایرانیان از خردسالی تن و جان خود را برای خدمت به میهن و به مردمی که در زیر درفش شاهنشاهی می‌زیستند، آماده می‌کردند. پیش از هر چیزی راستی و درستی می‌آموختند. آنان که از دروغ بپرهیزند، در کارها دلیر و مردانه‌اند و در راه زیست سرافراز، باک و هراس ندارند و از کسی نمی‌ترسند. این را همۀ رهبرانِ ایرانی دریافتۀ بودند. زرتشت، پیامبر نامبردار راستی را پدر و مایۀ همۀ چیزهای خوب خوانده است و داریوش بزرگ دروغ را دشمن مردم و آبادانی دانسته. کودکان را یاد می‌دادند که پیمان شکستن از بزرگ‌ترین ننگ‌ها است..!