آن روزهایی که گرم فعالیت در فرانسه بودم و تلاش میکردم هنر و فرهنگ این کشور را در سرزمینی که مردمش هنر را میفهمند معرفی کنم، یادداشت های روزانه ای را از کارهایم بر میداشتم؛ اما هیچ وقت فکر نمی کردم که این یادداشت ها ارزش چاپ کردن داشته باشد. یکی از نگرانی های من از چاپ این خاطرات این بود که همیشه در کتابهای خاطره نویسی، نقش نویسنده بسیار پررنگ است؛ اما من میخواستم هنر و فرهنگ ایران در این کتاب پررنگ باشد نه «حجت الله ایوبی». به همین دلیل هم وقتی متن را تایپ کردم، بارها واژه ی «من» و ضمیر متصل «م» را جست وجو و هربار تلاش کردم آنها را حتما حذف کنم.