رهبری نوین سیاسی گفتمان‌ساز و ارزش‌ساز است. از یکدست کردن نظرات گریزان بوده، تفاوت‌ها را ارج می‌نهد. همه چیز را هزار رنگ می‌بیند. وظیفه‌‌ی او، هماهنگی تفاوت‌ها و مدیریت رنگ‌ها است، نه حذف آنها. دریافته است که انتظار یکدست کردن جامعه، کوششی شکست ‌خورده است. بهترین رهبر، آنی‌ست که ناهمگونی را نه یک نقصان، بلکه یک فرصت ببیند، و بتواند از دل ناهمگونی‌ها، صورت همگون هزار رنگی را برجسته کند. وی از مردمانش می‌خواهد که اتفاقاً با تفاوت‌هایشان، با رنگ و عطر گوناگونشان، هریک قطعه‌ای دلنواز را بر آن مجموعه بیفزاید، قطعه‌ای همراه و همگون برای تشکیل «خانه ملت»، یعنی صورت اصلی هویت چندگانه‌ی ما ایرانیان.
اصل خلل‌ناپذیر چنین است که امکان افراط و فساد در هر فردی وجود دارد. باید بر صادق‌ترین، معتبرترین و حتی مردمی‌ترین رهبر سیاسی نظارت دائم، پیگیر وجود داشته باشد. این روش، پایداری قدرت‌های همطراز را برپا می‌کند. نظریه ٢١ می‌گوید که مردم باید رهبریت را مهم بدانند نه رهبر را.
قرن بیستم را باید «قرن حداکثرگرایی» خواند. در آن زمان دیدگاه حاکم نزد رهبران چنان بود که هریک از آنها «همه چیز را می‌خواست و همه‌چیز را تنها برای خود می‌خواست» و هیچ یک به تقسیم قدرت راضی نبود. این نگاه به‌ جای افزایش قوا، به تضعیف قوا می‌انجامید. اکنون به قرن بیست یکم، «قرن حداقل‌گرایی»، گام می‌نهیم. این نگاه، امکان هم‌گامی میان نیروهای حداقل‌گرا را برای تحقق اهداف مشترک و ملی بیشتر میسر می‌کند. در این برداشت، پس از سقوط استبداد، حاکمیت نه از آن نیرویی‌ست که دارای «رسالت تاریخی» بوده، و توانسته است زودتر از دیگران به جلو بشتابد و دیگران را از صحنه عقب براند، بلکه از آن نیرویی‌ست که محصول انتخاب مردم است.
عطا هودشتیان فارغ التحصيل رشته فلسفه از دانشگاه سوربن و دارای درجه‌ی دکتری در رشته علوم سياسی از دانشگاه پاريس است. وی از دهه نود ميلادی مشغول تدريس و پژوهش است. از ايشان تاکنون مقالات تحليلی بسیاری مربوط به ایران