پنجاه ساله می‌شوم وقتی این کتاب در دسترس شماست. گویند هنر برتر از گوهر است و درس پنجاه‌سالگی این بود: آرام زیستن و خندیدن با عزیزانت، هزار بار برتر از هنر.
در فاصله‌ی نهایی شدن حروفچینی این کتاب تا روزی که به چاپخانه ارسال شود، تاریخ ایرانی ورقی جاودان خورد. جنگ شد. هم در آسمان و زمین و هم در دل‌های ایرانیان. ویرانی آمد. قطعی. تاریکیِ چراغ‌های رابطه در هر دو عرصه‌ی آنلاین و آفلاین. آنقدر عذاب دیدیم که اساسا یادم رفت کتابی هست. فراموش کردم که شاعرم. همیشه آرزوی نخستم شاعر شدن بود نه موزیسین شدن. وجد و شورم اول از کلمات بود و بعد از نت‌ها... اما در این عرصه – برعکس موزیک – انبانم پر نیست. حاصل هرچه بوده همین‌جا پیش روی شماست.
در این سی سال، آبرو و شرف‌مان در جهان رفت، جوانان خوش‌قامت‌مان به خاک خفتند. ربات خود را به‌جای پیر سخنگو نشاند و... و... پس در سراشیبی عمر دیگر زیاده‌خواه نیستم. اصلا کم هم نمی‌خواهم.
جهان شد این...
پس ازین، باقیمانده‌ی آغوش خواهرانم و همسرم در ایرانی بدون جنگ و تهدید برایم کافی است. ما عمری در گوشه‌ای ماست خود را خوردیم. کینه دیدم، حسادت دیدم، بدخواهی و نارفیقی دیدم، رفیق و تشویق هم دیدم. بارها و بارها بیشتر البته. چه شکایتی؟
این چند خط پیشکش شما ولی آنها را بشنوید تا دریابید. متن رسانای کامل نیست. من بنده‌ی صوتم. خاکسار ریتم...
محسن. می ۲۰۲۶. نیویورک