دفتر سوم طعنه‌ی تیرآوران را دست‌کم به لحاظ شکل روایت شاید بتوان مهم‌ترین جلد کتاب دانست. زمان روی کار آمدن ملاهاست و ما که در دو دفتر نخست سیر زندگی‌های اعضای خانواده‌ای معمولی را از نسلی به نسل دیگر خوانده‌ایم انتظار داریم حالا نوبت به بچه‌های مرتضی برسد. اما روایت پیش نمی‌رود. گویی نکبتی که بر سر مردم ایران آوار شده مسیر ادامه‌ی روایت را مسدود کرده است، یعنی آنچه در مضمون اتفاق افتاده خودِ شکل روایت‌کردن را دگرگون کرده است، روایت را مختل کرده است.
شماها از جان مردم چه می‌خواهید؟ تا کجا می‌خواهید پیش بروید؟ بستان نیست آن‌همه اعدام و شلیک گلوله در همان اوایل کارتان پشت‌بام بیت آقایتان؟ با قانون و بی قانون؟ با دادگاه و بی دادگاه؟ بستان نیست این‌همه خون که ریختید پیش و پس از جنگ به جرم کافر و منافق؟ بستان نیست این‌همه جوان و نوجوان که می‌فرستید به جنگ برای فتح کربلا؟ بستان نیست این‌همه دوست که خانه‌نشین کردید؟ بر ما مردم چه رفت که چنان افسون اسلام و امام شدیم که  چنین غافل ماندیم از عاقبت کاری که اندک‌اندک ولی مدام دامنمان را گرفته است؟ انگار مغز خر به خوردمان دادند.