مژگان ایلانلو نیز در خاطراتش از زندان نشان می‌دهد که چگونه انسان در سخت‌ترین شرایط، از دل رنج و فشار، به «نفس دوم» خود می‌رسد؛ نفسی که به او توان ادامه دادن، ایستادن و امید بستن به فردا را می‌دهد. اکنون، در آستانه‌ی سالگرد جنبش مهسا، خواندن این کتاب و تأمل دوباره در مسیر طی‌شده و دستاوردهای آن جنبش، «نَفَس دوم» را خواندنی‌تر و تأمل‌برانگیزتر می‌کند.
مژگان ایلانلو، مستندساز نامدار ایرانی که در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» دستگیر و زندانی شد، این «زندان‌نوشت» را برای ثبت تجربه‌های این دوره نوشته است؛ با زبانی روایی و تصاویری گویا که خواننده را به دنبال خود و روایتش می‌کشد. او در قصه‌گویی چنان چیره‌دست است که اگر مثل من نازک‌دل باشی، بی‌شک بارها با قهرمان‌های این داستان اشک می‌ریزی. برای مثال، هنگامی که راوی از گفت‌وگوی تلفنی با پسرش پارسا، که در ایران نیست، می‌گوید. لحن پارسا ناگهان جدی و بغض‌آلود می‌شود و به مادر می‌گوید: «مامان، می‌خوام بدونی که به تو افتخار می‌کنم، به کاری که کردی، ایستادگی‌ات، مقاومتت...» بعد بغضش می‌ترکد و مادر هم آرام گریه می‌کند، اما به پسر نهیب می‌زند: «حالا دیگه هندیش نکن! اینجا جوون‌هایی هستند که من خاک پاشون هم نیستم.» بعد تلفن زردرنگ زندان را بوسه‌باران می‌کند، تا شاید یکی از این بوسه‌ها هزاران کیلومتر آن‌سوتر، بر گونه‌ی جوانی بنشیند که آن سوی مکالمه است. وقتی مجبور است این مکالمه‌‎ی کوتاه را تمام کند، به دختران زندانی در صف انتظارِ تلفن نگاه می‌کند؛ همه چشم‌ها خیس‌اند و نگاه‌ها مهربان.