«آتلانتیس نو» کتابی در ژانر اتوپیا است. این اثر در ۱۶۲۷ یعنی یک سال بعد از مرگ فرانسیس بیکن و توسط منشی او، دابلیو راولی، با عنوان «آتلانتیس نو: اثری ناتمام» انتشار یافت. معمولاً گفته شده که چون بیکن در «آتلانتیس نو» بحث در «چارچوبی از قوانین یا چارچوبی برای بهترین مملکت یا قالبی برای یک کشور» یا به‌بیان روشن‌تر، بحث در مورد سیاست را از قلم انداخته، راولی آن را اثری ناتمام خوانده است؛ اما باید دانست که بیکن علی‌رغم عدم انتشار بسیاری از مکتوبات ناقص و کامل خود، دستور به انتشار این رساله داده بود و بر ترجمه آن به‌زبان لاتین که در نظرش زبان مشترک جهانیان بوده نظارت داشت. لذا می‌خواست که این رساله در عالم و میان ملل مختلف منتشر شود.