دنیاي امروز ، ذهن ما را به بازي گرفته است . پريشان‌حالي و اضطراب پيوسته رو به افزايش است . اين سياره عصبي و پرشتاب ، زندگي انسان‌ها را عصبي کرده و به آن ضرباهنگي پرشتاب داده است . ارتباط ميان ما بيشتر شده است و در عين حال بيشتر احساس تنهايي مي‌ كنيم . پيوسته تشويش مي شويم به اينكه براي همه چيز از سياست جهاني گرفته تا اضافه وزن خود ، نگران باشيم . در سياره‌اي كه ما را ديوانه مي كند چگونه مي توانيم عاقل بمانيم ؟ در اين دنياي فناوري چگونه مي‌توانيم انسان بمانيم؟ هنگامي كه به تشويش و اضطراب تشويق مي‌شويم ، چگونه احساس خوشبختي كنيم ؟ اگر سبك زندگي ما به گونه‌اي مهندسي شده باشد كه احساس كنيم خوشبخت نيستيم ، تكليف چيست ؟ و اگر چاره‌اي براي آن وجود مي‌داشت ، چه بايد مي‌كرديم ؟