پرسش از ماهیت و چیستی هنر که آرتور دانتو در کتاب «آنچه هنر است» مطرح میکند، درواقع همان پرسشی است که نخستینبار افلاطون در محاوره «جمهوری» با ارائه تعریفی از هنر درصدد پاسخ دادن به آن برآمد. بنابراین طرح این پرسش بنیادین و پیچیده، به خودی خود تازگی ندارد اما وجه تازه و قابل توجه این کتاب، رویکرد منحصربهفرد دانتو به این پرسش است. او از طریق ارائه تعریفی جامع از اثر هنری به معنای مجسم آن، با بهرهگیری از آثار فیلسوفانی مانند دکارت، کانت و هگل و آثار هنرمندانی مثل میکلآنژ و دوسن تا دوشان و وارهول به این سوال پاسخ داده است. در این اثر، دانتو ابتدا از دگرگونیهای هنر به دنبال انقلاب فرانسه حرف میزند. بعد از منظر فلسفی به موضوع مرمت در آثار هنری میپردازد؛ در فصل سوم از نقش محوری جسمانیت در سنت هنری سخن میگوید؛ در فصل چهارم به مناقشه هنری میان نقاشی و عکاسی اشاره میکند؛ در فصل پنجم به تعریف کانت از اثر هنری و نظر او در این باره میپردازد و در فصل ششم از آینده زیباییشناسی سخن میگوید. این کتاب به عنوان آخرین اثر دانتو، این مورخ هنر و هنرشناس آمریکایی، ثمره دههها عشق ناب او به هنر به معنای عام آن و عصاره سالها تأملات درخشانش در زمینه هنر معاصر است که در عین الهامبخش بودنش برای بسیاری از متفکران و دوستداران هنر معاصر، بسیاری از بدفهمیهای رایج در باب هنر معاصر را کاهش داده است.
