این کتاب‌ سعی دارد نشان دهد مطالعات‌ شناختی چهارچوب معتبری را فراهم می‌آورد تا ارزش بالقوه و حقیقت نظریه‌ها و رویکردهایی درک شود که در مطالعات تئاتر و اجرا به کار می‌روند. در واقع، علوم‌ شناختی برخی از رویکردهای نظری، از جمله نشانه‌شناسی سوسوری، روانکاوی لاکانی، شالوده‌شکنی، تاریخ‌گرایی جدید و نظریه‌‌ی گفتمان فوکو را به چالش می‌کشد. مفاهیم‌ «ذهن تجسم یافته»، «ناخودآگاه‌ شناختی»، «طرح همدلانه»، «مقوله‌‌های سطح پایه»، «استعاره‌های اولیه» و مفاهیم بنیادی نمایش در مطالعات‌شناختی، ایده‌های برشتی را به چالش می‌کشند و رویکردهای استانیسلاوسکی در بازیگری را غنی می‌سازند. مطالعات‌شناختی این امکان را دارد که وجوه مشترک میان «تئاتر» و «اجرا» را براساس تعریف‌های رایج پیدا کند.