مولف در بخش نخست کتاب از نویسندگان قرون هفدهم و هجدهم که وجوه اشتراک بسیار دارند سخن گفته است. در این دوره که از تاریخ ترجمه گلستان سعدی به زبان فرانسوی شروع می شود و تا سال ۱۷۸۹ ادامه دارد، دو نوع ادبی مهم و رایج در ادبیات فرانسه بررسی شده است: نمایشنامه های کمدی و تراژدی در قرن هفدهم و رمانهای فلسفی و انتقادی در قرن هجدهم. به اعتقاد مولف، نویسندگان فرانسوی در این دوره از داستان های هند و ایرانی بهره مند شدند و نه از دیوان های شعر. 

بخش دوم کتاب دوره های پس از انقلاب پس از انقلاب فرانسه را دربر می گیرد و تا سال ۱۹۸۲، تاریخ مرگ لویی آراگون، یکی از شیفتگان بزرگ ادبیات فارسی، ادامه می یابد. مولف در این بخش نشان می دهد که در این دو قرن، برخلاف قرون هفدهم و هجدهم، شعر فارسی سرچشمه الهام بسیاری از شاعران فرانسوی بوده است.