اسطوره ها و افسانه هاه چیزی نیستند جز آنچه مردم طی قرون و اعصار دوست داشته اند صاحب آن باشند یا آن را به خود منتسب کنند. چیزی که مردم دهان به دهان و سینه به سینه چرخانده اند و (من و شما و فردوسی هم جزو مردم) کوشیده اند (یا کوشیده ایم) تا از این طریق فلسفه وجودی قومیت و ملیت خود را برای خود و دیگری بازگو کنند و هویت یابند. این بحث مطرح نیست که اصولا سلسله ی پادشاهی ایران با همان نظم و ترتیبی که در شاهنامه ی فردوسی آمده سندیت دارد یا ندارد، بلکه مهم گفتاری است که فردوسی بر مبنای تعریف ها و تأویل ها و تفسیر خود از این رویدادهای مردم پسند به خوانندگان می دهد. در این کتاب نویسنده چارچوبی روان‌تر از آنچه دربارۀ شاهنامه رواج داشته را برگزیده تا خواننده بی‌مقدمه و یک‌باره با حجم عظیمی از لغات مشکل و تعبیرات حماسی، قصوی، عرفانی و اخلاقی و ... در شاهنامه روبرو نشود. بنابراین کوشیده از حوادث فرعی و ذکر جزئیات جنگ‌ها و انواع ابزار جنگجویان و نام شخصیت‌ها و پهلوانان کم‌اثر صرف نظر کند تا خواننده نخست با خط روایی و فراز و نشیب‌های قصه‌ها روبرو شود و پس از آن به اصل اثر رجوع کند.