ادبیات اعترافی همواره یکی از جذاب‌ترین و وسوسه‌برانگیزترین گونهها در نظر خوانندگان مشتاق ادبیات بوده؛ جایی که صمیمت و خودافشاگری نویسنده او را در پیشگاه مخاطبش به سوژه‌ای بی‌دفاع بدل می‌کند تا ناگفتنی‌ترین و مخفی‌ترین رازهایش آشکار شود! اما واقعاً چه کسی می‌‌خواهد در عصری که همه‌ پشت نقاب‌هایشان پنهان شده‌اند، از رازهای مگوی خود پرده بردارد و خلع سلاح شود؟ «اعتراف‌باز» شهلا زرلکی یکی از پاسخ‌ها به این سوال است. کتابی که حتی از سطر آغازینش نیز می‌توان میل نویسنده‌اش را برای فاش کردن خود دریافت: «اعتراف می‌کنم من یک اعتراف‌بازم! یعنی دلم می‌خواهد با کلمه‌‌ی اعتراف بازی کنم.» اما نوشته‌ی او اگرچه با لحنی اعتراف‌گونه آغاز می‌شود، خیلی زود از مرز یک روایت معمول شخصی فراتر می‌رود و به تجربه‌ای عمومی بدل می‌شود؛ جایی که نویسنده نه‌تنها از خودش، بلکه از ما، از زن بودن، از جامعه، از قدرت، از سکوت، و از نوشتن به‌مثابه‌ی کنش رهایی‌بخش سخن به میان می‌آورد. اعتراف‌باز در 18 فصل، بیرون از نظم زمانی و مکانی مرسوم، خرده‌روایت‌هایی را به‌هم می‌پیوندد که از دل احوالات شخصی نویسنده‌اش بیرون آمده‌اند. ایده‌ی مرکزی کتاب، کنکاش در لایه‌های پنهان هویت، تربیت و زخم‌های کودکی است. زرلکی با تمرکز و تاکید بر تم‌هایی چون اصالت خانوادگی، تأثیر نهادهای تربیتی مثل خانواده و مدرسه، و نیز خرافه‌های دینی، نقدی تیزبینانه به شیوه‌های تربیت فرزندان و نظام‌های آموزشی نسل جنگ‌زده‌ی ایران ارائه می‌دهد.