اعتماد چیزی است که حتی آنگاه که نیست هست؛ وقتی به کسی اعتماد ندارم به چیزهایی درباره آن اعتماد که نیست از جمله به شواهدی له آن بی اعتمادی و نیز به احساس بی اعتمادی ام نسبت به او اعتماد دارم اگر آنچه امروز انسان نامیده میشود به حس و حافظه خود و به گزارش دیگران از حس و حافظه شان اعتماد نکرده بود در مسیر تکامل به انسان نرسیده به پایان رسیده بود و در فرض خلق در ساعات اولیه پیدایش تلف شده بود اکنون که مینویسم به بسیاری چیزها اعتماد دارم به احساسی که نسبت به کلمات دارم و به آنچه از کلمات و کاربرد کلمات در حافظه دارم به کلمات که خود رأسا کاربرد خویش را تغییر نمی دهند و به کاربردهایی که هر کلمه ای را برای خود برنمی گزینند اعتماد همان وجود حاضر غایب است؛ وجودی که از فرط حضور غایب و از شدت ظهور باطن است.