شادی احساسی است که بشر در طول تاریخ بهدنبال آن بوده و یکی از دلایل توسلش به مکاتب گوناگون، رسیدن به آن است. برخی از این مکاتب هدایتگر پیروانشان برای دستیابی به شادی در این جهان هستند و برخی دیگر نویددهندهی شادی ابدی در جهانی دیگر. برخی از مکاتب شادی را لذت دنیوی و مادی میدانند و تعبیر برخی از شادی، رضایت و آرامش درونی است. در قرن معاصر شاید بیش از هر دوره و زمانهی دیگری مردم در جستجوی شادی هستند و محققان، پژوهشگران، روانشناسان و جامعهشناسان بسیاری در پی تعریف شادی و راههای دستیابی به آن. برخی همچون سلیگمن پنج عامل را در احساس شادی دخیل میداند: احساسات مثبت، دلمشغولیها، روابط انسانی، معنای جنبههای زندگی و دستاوردها و موفقیتها در اهداف زندگی. این مسأله تا حدی اهمیت پیدا کرده که در کپنهاگ یک مؤسسهی مطالعاتی مردمنهاد به اسم انستیو مطالعات شادی تأسیس کردهاند. این مؤسسه ضمن تدوین و توسعهی شاخصهای شادی، سالانه وضعیت کشورهای مختلف را از نظر رتبهی شادی اجتماعی دنبال میکند. این مؤسسه هدف خود را از این پژوهشها آگاه کردن سیاستگزاران کشورها از عوامل شادیساز اجتماعی و بهبود زندگی جوامع بیان کرده است. در کتاب سپهر سرور، محمدجعفر امیرمحلاتی مقالاتی را که در فرهنگهای شرقی و غربی شادی را از منظر الهیات، ادبیات، علوم تربیتی و علوم اجتماعی بررسی کردهاند، گردآوری و در اختیار خوانندهی محترم قرار داده است.
