این داستان مانند بسیاری از آثار فوسه از زبان ساده اما پراحساس استفاده می کند و به موضوعات وجودی، تنهایی و ارتباط با محیط و موجودات اطرافش می پردازد. داستان درباره راوی ای است که در فضای منزوی و ساحلی زندگی می کند، که یادآور مناظر طبیعی نروژ است مانند اغلب نوشته های فوسه. عنوان داستان به رابطه راوی و سگش اشاره می کند که به نوعی نمادی از وفاداری، بازگشت و شاید تلاش برای یافتن معنا در در زندگی روزمره است. سگ در این داستان نه تنها یک حیوان خانگی، بلکه موجودی است که با حضور و بازگشتش به زندگی راوی گرما و معنا می بخشد.داستان با لحنی شاعرانه و تامل برانگیز پیش می رود و از طریق تکرار و سکوت های معنادار که از ویژگی های سبک فوسه است. حس انتظار و چرخه زندگی را منتقل می کند.