«… به صرافت تدوینِ «تاریخ شفاهی وکالت در ایران» افتاده‌ایم تا از ذهن و دلِ کهنه‌کاران وکالت، نقبی بزنیم به دنیای دهه‌های پیشین وکالت ایرانی؛ تا خوشی‌ها و مصائب کار را بهتر و دقیق‌تر ببینیم و بشناسیم. لغزندگی عمر، ما را بر آن می‌دارد که تجربه‌های زنده را تشویق به سخن گفتن کنیم. چه، به قول فردوسی: «شکاریم یک‌سر همه پیشِ مرگ…». شاهدِ مدّعا اینکه، چند روزی بیشتر به مصاحبۀ ما با دو پیشکسوت کم‌ نظیر، زنده یادها «بهمن کشاورز» و «اسماعیل مصباح اسکویی» باقی نمانده بود که «جرس فریاد می‌دارد که بربندید محمل‌ها».  «تاریخ شفاهی» خوب‌ ترین نوع تجربه‌ اندوزی است. آنچه بشر را از تکرار خطاهای پیشین (در امور فردی و جمعی) باز می‌دارد، نگاه عبرت‌ آمیز به زندگی و تجربه‌ پیشینیان است. اینکه ما تجربه‌های یک «وکیل کهنه‌ کار» را به طور مکتوب داشته باشیم، برای نسل‌هایِ بعدیِ این حرفه، بسیار ارزشمند خواهد بود؛ و می‌ توانیم از این راه، تجربه‌ هایمان را ژرف‌ تر و گسترده‌ تر کرده و خرد جمعی و حرفه‌ ای وکالت را تقویت کنیم… در جلد اول از این سری کتاب ها، با ۱۰ پیشکسوت وکالت در ایران گفت و گو شده است؛ چهره هایی که در جلد نخست آمده اند، جهانگیر مستوفی، سیدمحمد جندقی کرمانی پور، بتول کیهانی، فریده غیرت، شاپور منوچهری، حسن رستگار، سیدابراهیم ثابت قدم، عبدالصمد خرمشاهی، نورالدین امامی و نعمت احمدی نسب هستند.