نویسنده در این کتاب از غزنویان به عنوان سلسله‌ای ترک با خاستگاه غلامی که به هنگام انقراض یا ادغام و زوال سلسله‌های قدیمی‌تر منطقه نظیر سامانیان، خوارزمشاهیان فریغونی و زیاریان و بویهیان خود را در مرزهای شرقی عالم ایرانی مستقر کردند، گفتگو کرده است. با رهبری پویای سبکتکین و پسرش محمود به سال 421 قمری، وسیع‌ترین امپراتوری شرق عالم اسلامی بعد از تجزیه خلافت عباسی بوده است. در چهار بخش نخست کتاب به بررسی نهادهای اداری، نظامی و اجتماعی و کاربرد آنها در مرکز و ولایات غربی امپراتوری غزنوی به‌ویژه خراسان و پایتخت اداری آن نیشابور پرداخته شده است. بخش پنجم و ششم با اشارات ویژه به نیشابور، درباره زندگی اقتصادی، اجتماعی، مذهبی و فرهنگی ولایات مذکور گردیده است. گفتگو درباره خاستگاه اغزها، شکست سپاهیان غزنوی که به مقابله آنان اعزام می‌شدند و بالاخره به قدرت رسیدن سلجوقیان در نیشابور سه بخش پایانی کتاب را شکل می‌دهند.