آنتوان روکانتن، قهرمان رمان تهوع، تک و تنها در شهر بوویل زندگی می‌کند. هر چند دست‌اندرکار پژوهشی تاریخی است، باری دلمشغولیِ عمده‌اش «وجود» است؛ وجودی که او به آن می‌اندیشد، وجود در ساحتِ متافیزیکی‌اش نیست بلکه وجود در ساحتِ این‌جهانی و جلوه‌گر در موقعیت‌های اجتماعیِ فرد آدمی و روابط وی با افراد دیگر جامعه است. دو چیز روکانتن را می‌آزارد: یکی آنکه این وجود، در ذات خود، ناواجب و ناعقلانی است؛ و دیگر آنکه پیرامون او را جماعتی «رجاله»، با احساساتی دروغین و اندیشه‌های کلیشه‌ای، فرا گرفته‌اند. برخورد با این وجودِ ناعقلانی در انبوهِ جزئیات مبتذلش، گونه‌ای بیزاری و دل‌آشوبه و «تهوع» در روکانتن پدید می‌آورد. روکانتن به تجربه پی برده است که موسیقی حالت «تهوع» را در او می‌زداید و احساس بسط و خوشی به او می‌دهد. بفرجام، پس از سیر و سلوکی دردناک، در می‌یابد که برای رهیدن از چنبره‌ی هستیِ مهمل و ناموجهش باید ارزش‌هایی برای خودش بیافریند و برخورد وجودیِ ویژه‌ای اختیار کند. او به ادبیات دل می‌نهد و در این عرصه، رمان‌نویسی را به وجه خاص برمی‌گزیند. به این سان، امیدوار است که معنایی ارزشمند به زندگیِ بی‌معنایِ پیشینش بدهد.
رمان تهوع، که در زمره‌ی آثار برترِ ژان پل سارتر است، پیشاپیش همه‌ی درونمایه‌های فلسفه‌ی او را در بر دارد، و براستی یکی از پرارج‌ترین نوشته‌های ادبیِ روزگار ما است.