سهراب سپهری یکی از شاعران صاحب‌سبک معاصر است که زمینۀ معنایی شعر او نیز مثل سبکش در مقایسه با شاعران معاصرش تازگی دارد. او شاعری مردمی است ، اما نه از آن جهت که مردمِ معاصرِ او از وضع سیاسی و اجتماعی و فقدان تساوی و آزادی رنج می‌برند، بلکه از جهت انسانیتی که اگرچه از طریق صنعت و تکنولوژی بسیار پیشرفت کرده است، اما روز به روز در گرفتاری‌ها غرق ، و در فقدان اخلاق و معنویت مستغرق شده است. سپهری در عصر غلبۀ صنعت و فاصله‌ها، از غیابِ سادگی‌ها و پاکی و صفای معنوی کودکیِ انسان و انسانِ کودک سخن می‌گوید و در عصرِ انسانِ تکنیکال ، انسان کودک و زیبایی طبیعت را می‌ستاید.