در خاطرات روزهای دور ما علاوه بر شاعر عاشق و مبارز خستگی ناپذیر، نرودای روزنامه نگار را نیز می شناسیم چرا که کتاب دقیقاً دستنوشته های او است به عنوان نماینده مطبوعاتی آژانس خبری ای پی ان شوروی در امریکای لاتین نوشته ها فاصله زمانی میان ۱۹۶۱ و ۱۹۶۹ را دربرمی گیرد و سعی نرودا در این مجموعه بر آن است تا تصویری از سرزمین ناشناخته خود به مردم خطه دوردست (شوروی) بدهد؛ چرا که خود با تمام وجود انقلاب شوروی را تحسین می کند و رویایی جز تحقق چنین انقلابی در سرزمین های تحت ستم امریکای لاتین ندارد. گرچه نمی توان این مجموعه نرودا را شاهکاری ادبی به حساب آورد، مثل همیشه این گزارش مانندها، ویژگی های خاص قلم او را با خود دارند. این مرد نامرئی، در میان انسان ها، رودها و کوه های سرزمینش جاری می شود، در فقر کارگران می گرید، موفقیت فضانوردان را به شادی می نشیند و ما را در نفرت سوزان خود از جنگ، بردگی و استثمار شریک می کند. او، مثل همیشه از خلاء توصیفات بدیعش سعی در بیان شکاف های میان طبقات و نسل ها دارد. این اثر، به نوعی ادای دین او به ادبیات، به عنوان یک انقلابی است و سمبل این انقلاب را شوروی می داند که تحولات اجتماعی اش، نقطه عطفی در مبارزات ضدسرمایه داری در امریکای لاتین بوده است؛ «انقلاب اکتبر به عاملی سرنوشت ساز در توسعه فرهنگی مبدل گشت. ما دریافتیم که اکثر رویاهای بشر بر پایه وجود این نظام بنا شده و هر شکست این کشور، مسیر پیشرفت تاریخ را به تاخیر می اندازد.» بعد از انقلاب شوروی، نرودا با شوق از فیدل و انقلاب کوبا سخن به میان می آورد، پیروزی کوبا برای او پیروزی تمام امریکای لاتین است که به نوعی آن را سرزمین واحدی می داند.