انتشارات: توس -  ۱۳۶۹
داستان «رستم و سهراب» یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین داستان‌های شاهنامهٔ فردوسی است که در آن موضوعاتی مانند سرنوشت، پدر و فرزند، جنگ، عشق، ناآگاهی و حسرت به شکلی عمیق و تراژیک بیان شده است. این داستان در چاپ انتشارات توس، سال ۱۳۶۹، به کوشش دکتر جلیل دوستخواه نیز ارائه شده است.
داستان با سهراب، جوانی دلیر و نیرومند، آغاز می‌شود. سهراب که از پدر خود، رستم، شناخت کاملی ندارد، آرزو دارد او را پیدا کند و در کنار او قرار گیرد. او در جریان جنگ ایران و توران وارد میدان نبرد می‌شود؛ در حالی که رستم نیز از هویت واقعی او آگاه نیست.
در یکی از مهم‌ترین بخش‌های داستان، رستم و سهراب در میدان جنگ با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند. سهراب بارها می‌کوشد بفهمد حریفش چه کسی است و حتی نشانه‌هایی از پدر خود در او می‌بیند، اما رستم هویت واقعی خود را آشکار نمی‌کند. سرانجام این دو پهلوان با یکدیگر می‌جنگند و رستم، بدون آنکه بداند سهراب فرزند خودش است، او را زخمی می‌کند.
پس از آن، حقیقت آشکار می‌شود و رستم درمی‌یابد جوانی که به دست او کشته شده، پسر خودش بوده است. این لحظه، اوج تراژدی داستان است؛ زیرا اگر پدر و پسر زودتر یکدیگر را می‌شناختند، سرنوشت می‌توانست به گونه‌ای دیگر رقم بخورد. رستم از مرگ سهراب بسیار اندوهگین می‌شود و گرفتار حسرتی بزرگ می‌گردد.
یکی از مهم‌ترین پیام‌های این داستان، نقش ناآگاهی و پنهان ماندن حقیقت در شکل‌گیری یک فاجعه است. رستم و سهراب دشمن واقعی یکدیگر نیستند، اما شرایط جنگ و بی‌خبری باعث می‌شود پدر در برابر پسر قرار بگیرد. داستان همچنین نشان می‌دهد که قدرت و پهلوانی همیشه نمی‌تواند انسان را از رنج و شکست در برابر سرنوشت نجات دهد