انتشارات خانقاه نعمت اللهی -  سال ۱۳۶۲
موضوع این کتاب شرح حال صوفیان نعمت اللهی شهر کرمان از زمان‌های قدیم تا به امروز است که گردآورنده با استفاده از منابع و مآخذ و نوشته‌های معاصران آن را بر حسب تاریخ تدوین کرده است. کتاب هم‌چنین اشارتی است به مناقب و سخنان صوفیان که گاه اشعاری از آن نیز آورده شده است.
وجه تسمیه صوفیه آن است كه صوفی از كلمه صوف مشتق شده و صوف پشم است و صوفی، كسی كه پشمینه می‌پوشد. هر صوفی باید از كلیه علایق نفس قطع امید كند، به حفظ دقایق بكوشد و ادارك حقایق را مد نظر داشته باشد. هر مرید باید به پیری اقتدا كند. انتساب مریدان به مشایخ از سه راه حصول می‌یابد: از طریق فرقه، تلقین ذكر، و صحبت. مراحل سلوك را به «تخلیه» از هوای نفس «تحلیه» به طهارت روان و «تجلیه» یا شایستگی تجلی‌گاه حضرت حق بودن، تقسیم كرده‌اند.
صوفیان خود را اهل حق، باطن، حقیقت و طریقت، و اهل شریعت را اهل ظاهر و اهل رسوم دانسته‌اند. صوفیه، حقیقت و طریقت را بالاتر از شریعت می‌دانند و شریعت را پوست و طریقت را مغز تصور می‌كنند. این كتاب، فرهنگ‌نامه‌ای است مشتمل بر 534 مدخل كه نگارنده طی آن با استفاده از منابع متعدد تصوف، فرق صوفیه را از شبه‌قاره هند تا شمال آفریقا برمی‌شمرد، درباره خاستگاه فكری، جغرافیایی و تاریخی آنان توضیح می‌دهد و نیز نام‌ها، واژگان و اصطلاحات مرتبط را معرفی می‌كند."