انتشارات قطره -  سال ۱۳۸۴ 
کتاب «در پیرامون خودمداری ایرانیان» نوشتهٔ حسن قاضی‌مرادی، تلاشی برای فهم یکی از مسائل مهم در زندگی اجتماعی ماست: چرا گاهی منافع فردی بر منافع جمعی غلبه می‌کند و چرا همکاری، اعتماد متقابل و احساس مسئولیت در برابر جامعه همیشه به‌آسانی شکل نمی‌گیرد؟
خودمداری در این کتاب صرفاً به معنای دوست داشتن خود یا اهمیت دادن به خواسته‌های شخصی نیست؛ بلکه موضوع اصلی، نوعی نگرش و رفتار اجتماعی است که در آن فرد ممکن است منافع، خواسته‌ها و امنیت شخصی خود را بر مسئولیت‌های مشترک و مصالح عمومی مقدم بداند. در چنین شرایطی، اعتماد به دیگران دشوار می‌شود، همکاری جمعی آسیب می‌بیند و افراد به‌جای تلاش برای تغییر شرایط عمومی، بیشتر به دنبال راه‌حل‌هایی برای حل مسائل شخصی خود می‌روند.
قاضی‌مرادی برای بررسی این مسئله، به زمینه‌های تاریخی و اجتماعی شکل‌گیری چنین رفتارهایی توجه می‌کند. یکی از محورهای مهم این بحث، تأثیر ساختارهای استبدادی بر روابط میان افراد و بر شکل‌گیری نهادهای اجتماعی مستقل است. هنگامی که مشارکت اجتماعی محدود باشد و افراد نتوانند به‌طور مؤثر در تصمیم‌گیری‌های جمعی نقش داشته باشند، ممکن است اعتماد عمومی و احساس تعلق به جامعه تضعیف شود و افراد بیشتر به روابط شخصی و منافع محدود خود تکیه کنند