کشف‌المحجوب از مهم‌ترین منابع تصوف اسلامی و از کهن‌ترین متون صوفیانه فارسی است. آنچه درباره خرقه و خرقه‌پوشی، ملامت و ملامتیان، جمعی از مشایخ قرن پنجم، فرقه‌های مختلف صوفیه تا آن رو و اصول اعتقادی آنان، حقایق معاملات و آداب طریقت در این کتاب آمده است در زبان فارسی بی‌سابقه است و در زبان عربی هم منبعی که در این مباحث با آن برابری کند وجود ندارد. این کتاب گزیده‌ای از کشف‌المحجوب بوده که شامل 42قطعه ادبی است که عنوان بعضی از آن‌ها عبارت‌اند از: “دردهایی که آن‌ها را سپاس می‌گویم”، “نیایش”، “ایمان”، “نامه”، “پرواز”، “فاتح”، “بمان”، “صورتک”، “مرگ من “و “حیات. این کتاب نخستین بار در سال ۱۹۲۶ میلادی توسط والنتین ژوکوفسکی در لنینگراد انتشار یافت. چاپ دیگری هم به‌اهتمام محمدحسین تسبیحی در سال ۱۳۷۴ شمسی در اسلام‌آباد (مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان) صورت گرفت. چاپ منقّح این کتاب توسّط محمود عابدی در سال ۱۳۸۳ انتشار یافته‌است. علی بن عثمان بن علی جلابی هجویری غزنوی ملقب به داتا گنج‌بخش از عارفان سدهٔ پنجم هجری قمری است. او اهل غزنه در مشرق خراسان بود. در فراگیری برخی از علوم شاگرد ابوالعباس شقانی بوده‌است.