داستان بلند یا نوولای دهانهای گشاد، نوشتۀ محمد زفزاف، نویسندۀ شهیر مراکشی، یکی از آثار درخشان ادبیات عرب قرار دارد. پیرنگ داستان پیرامون نویسندهای میگردد که معشوقهاش از او میخواهد کتاب بنویسد، چراکه به نوشتههای او ایمان دارد و میداند میتواند خوب بنویسد. نویسنده اما در ذهن و فکر خود یک درگیری بزرگ دارد: او حتی نمیداند چه باید بنویسد. اینجاست که تجربهای جذاب برای خواننده شکل میگیرد: ما در جایگاه نویسنده میایستیم تا حیات او، مأموریت او، و ذهنِ پرماجرایش را درک کنیم. در دهانهای گشاد شخصیتها از اینکه زاییدهی ذهن نویسنده باشند فراتر میروند؛ آنها میاندیشند، میپرسند و به نویسنده برای نوشتن ایده میدهند. موضوعات داستانى زفزاف اغلب حاوی مضامینی اجتماعی و مشتمل بر مصائب مردمان تهیدست جامعه است. از ویژگیهاى رمانهاى زفزاف حضور شخصیتهاى فرهیخته و درسخوانده و غالباً سرخورده و پوچگراست که از نابسامانیهاى اجتماعى مراکش در دوران پس از استقلال انتقاد مى کنند. رمانهای او اغلب رمانهایی چندصداییاند و زاویه دید راوی مدام در آنها تغییر میکند. زفزاف را «شاعر الروایة المغربیة» (شاعر داستان مغربی، آنکه داستان را میسُراید) و «داستایوفسکی الأدب المغربی» (داستایفسکی ادبیات مغرب) لقب دادهاند.
