مهی از تصاویر و اطلاعات، جهان را فرا گرفته است: از تبلیغات، تلویزیون، رادیو و فیلم گرفته تا انبوهی که اقتصاد جدید و ظهور رسانه‌های اجتماعی ایجاد کرده‌اند... جایی که حتی دوستانمان ناگهان به نظر می‌رسد که محصول نهایی را به ما می‌فروشند: خودشان را. در اینجا، ناتو تامپسون - یکی از مشهورترین کیوریتورها و منتقدان جوان کشور - بررسی می‌کند که این سیل برای کسانی که به هنر و کنشگری اجتماعی متعهد هستند، چه معنایی دارد. چگونه کسی می‌تواند در جهانی که مملو از چنین شبه‌هنری است، صدایی پیدا کند و تغییری ایجاد کند؟ چگونه قرار است تشخیص دهیم که در محصولی که از ماشین بی‌وقفه سرمایه‌داری مصرفی، ماشینی که از تاریخ هنر و اکنون از روش‌های سازماندهی سیاسی مردمی و حتی شبکه‌های اجتماعی بهره می‌برد، چه چیزی حقیقت دارد؟