نظام دستگاهی موسیقی ایران با عنوان «ردیف»، که با آموزش به روش سینهبهسینه حفظ شده تا بهدست ما رسیده است، روایتهای مختلفی دارد و هر روایت به نام استادی که راوی آن بوده نامیده میشود. ردیف میرزا عبداللَّه (۱۲۲۲ـ ۱۲۹۷ هجری شمسی) قدیمیترین و معتبرترین روایت ردیف است که از او به شاگرد بلافصلش اسماعیل قهرمانی و از اسماعیل قهرمانی به نورعلی برومند منتقل شده است. نتنویسی انجامشده در این کتاب مبتنی بر اجرای داریوش طلایی با سهتار است. اجرایی که براساس روایت او از ردیف میرزا عبداللَّه بنا شده است. در این نتنویسی با ابداع روشی خاص افزون بر فراگیری الگوهای ردیف، فراگیری ساختار گوشهها و ارتباط جملههای آن با یکدیگر نیز مورد توجه قرار گرفته است. روشی که از درک این موسیقی بهعنوان رپرتواری منجمد میپرهیزد و به دنبال تبدیل آن به الگوهایی زاینده در ذهن هنرجو است. به دیگر سخن وظیفهی این کتاب انتقال دانش و محتوای موسیقی دستگاهی از طریق ردیف است.
