در کتاب روان شناسی تحلیلی نوشته زیگموند فروید آمده است. بزرگ ترین تغییراتی که در شخصیت صورت می گیرد در طی دو دهه اول عمر است. در این مدت، شخص بلوغ پیدا کرده و راه غلبه یا تعدیل محرومیت های درونی و خارجی و عدم کفایت های شخصی را فرا می گیرد. با کسب عادات، مهارت ها و دانش، طرق اجتناب از رنج و رفع اضطراب، چگونگی حصول موضوع های مطلوب و تامین ارضای برطرف کردن کشمکش های درونی را می آموزد. تا پایان این مدت، شخصیت عموماَ به درجه ای از پایداری یا تعادل و توازن می رسد که تا زمان برقراری جریان های رو به زوال پیری دوام می یاید. پس می توان گفت: سازمان و تحولات شخصیت استوار گشته است.وقتی از شخصیت استوار صحبت می کنیم، منظور ما مبین این مفهوم نیست که همه ی افراد دارای یک نمونه و یا حتی نمونه های مشابه ای از شخصیت هستند.