ریزوم، سومین اثر از پروژه سرمایه داری و شیزوفرنی است که در 1976 منتشر می شود. ضد ادیپ (1972) و کافکا: به سوی یک ادبیات خُرد اقلیت (1975) نخستین و دومین مجلدهای همکاری مشترک دلوز و گتاری بودند که در آنها به ترتیب «ماشین» و «هم برآیندی» بدیل هایی را برای فراروی از ساختار و الگوهای رایج علمی در علوم انسانی فراهم می آوردند. با این حال ریزوم که بازنویسی آن بعدتر مقدمه ی هزار فلات را می سازد ابتدا به صورت اثری مستقل منتشر شده بود. در این جاست که گسست دلوز و گتاری از ساختارگرایی غالب در فلسفه ی فرانسوی با فراروی از متافیزیک درختی و ریش های استعلا،باوری این بیماری خصوصاً غربیی، فرالگویی جدید را برای فلسفه پیش می نهد. از آنجا که برای دلوز و گتاری، فلسفه نظریه ی بس گانگی هایی است که قابل تقلیل به وحدت های ساختاری و سازمانی نیستند ریزوم با ویژگی های فروکاست ناپذیر خود به مؤلفه های ساختاری پیچیدگی ضد روش شناختی و غیر نظامندی را برای اندیشه ای می آفریند که قابل تقلیل به جایگشت های ساختاری پایه ای دو جزیی و سه جزیی تحلیلی نیست ریزوم مرکز زدوده ،ناهمگون ،نقشه وار فاقد سلسله مراتب و سازمان دهنده ی مرکزی و دارای بیشمار مدخل ناهمسطح ورودی و خروجی است؛ از هر جا می توان به ریزوم داخل و از آن خارج شد این مفهوم انقلابی پسا روش شناختی را در اندیشیدن و رای نظام های دوگانه انگار رایج در فلسفه و زندگی می آفریند.
