متفکران فمینیست بر این باورند که بسیاری از دلالتهای زبان جنسیتیاند و بر پایۀ تقابلهای دوگانه بنا شدهاند؛ به این معنا که دلالتهایی که به زنان و مسائل و احساساتِ مربوط به آنان تعلق گرفته با دلالتهایی که به مردان و تجربههای مردانه مربوط میشود متفاوت است. اگر زبان امری مردانه باشد که زنان صرفاً مصرفکنندگان آناند و نقشی فعال در تولید و پیشبرد آن ندارند، در آفرینش هنری هم زنان ابژۀ زیبایی و زیباییشناسی تلقی میشوند. نتیجۀ این وضعیت انفعال در آفرینش هنری برای زنان و نقش تعیینکنندۀ مردان در ایجاد و استفاده از زبان هنر است. در فصل نخست کتاب حاضر، جریان مطالعات فرهنگی معرفی و از این بحث شده است که زبان چگونه بازنمایانندۀ فرهنگ است و بنابراین، معنای آن دستخوش تغییر و بازخوانی است. فصل دوم به زبان زنان، بهخصوص در سینما، و دیدگاههای مختلف در این زمینه اختصاص دارد. در فصل سوم، در باب ناکارآمدی نظریۀ روانکاوی در فهم و تحلیل آثار سینمایی و همذاتپنداری با آنها سخن گفته شده و تأثیر جریان مطالعات فرهنگی به رویکرد استوارت هال بر تحلیلهای فمینیستی در سینما بررسی شده است. این فصل دریچهای نو بر خوانش و تحلیل فیلمها و بر زبان زنانه و مردانه در سینما میگشاید.
