علی‌رغم ویژگی‌های خلاقانه در تئاتر و افزون بر آن‌که هنرِ تئاتر، متأثر از خلاقیت‌های فردی کارگردان و درام‌نویس، در ویژگی‌های درام‌شناختی آن می‌باشد، تئاتر یک فن است و کسی نمی‌تواند بدون ورود به عرصه‌ی قواعد و قراردادهای آن و تنها با الهامات درونی، به خلق درام و موقعیت‌های تئاتری بر روی صحنه دست یابد، و مخاطبش نیز با همان درکِ اعجازی، اثرش را بپذیرد. لذا قواعد و قراردادها که نتیجه‌ی معمول بحث ژانر است، در «نقد انواع» که یکی از رویکردهای مرسوم نقد ادبی است، اهمیت به سزایی می‌یابد. کلمه‌ی ژانر از زبان فرانسوی (با ریشه‌ی لاتین) برای نوع، گونه یا طبقه می‌آید. ادبیات همواره به صورت ژانر، سازماندهی شده است. ژانر، گروه‌هایی از آثار ادبی و هنری (مانند: تراژدی، کمدی، اپیگرام یا لطیفه و نظیر این‌ها) است که به دلیلِ مشابهت سبکی، در یک گروه قرار می‌گیرند. هر ژانر به وسیله‌ی ویژگی‌های خاص و گروه‌های مشخصی از خصوصیات موجود در قواعد رسمی، توصیف می‌شود، به طوری‌که آثاری که در یک ژانر قرار می‌گیرند، شباهت‌های زیادی به یکدیگر دارند.