شاید بتوان شخصیت رمان زن تخم‌مرغی را در این جمله توصیف کرد؛ زنی که از گناه یهودا شدن سر باز زد و در عوض عشق را به جان خرید. زن تخم مرغی داستان زنی است که حصارهای جبر جغرافیا، فرهنگ و عادات مردمان را می‌شکند و با وجود دو بچه و محدودیت‌های زندگی، خودش را از لابه‌لای درد و رنج بیرون می‌کشد. عشق چیزی است که در این راه به او کمک می‌کند و اگر نه همه زندگی‌اش، اما بخشی بزرگ و اثرگذار در آن می‌شود. در یکی از روستاهای آلمان، کمی بعد از جنگ جهانی اول یا همان حول و حوش، دختری از خانواده‌ای کشاورز و چشم و گوش بسته که البته سواد خواندن و نوشتن دارد و مدرسه رفته، با مردی کشاورز ازدواج می‌کند. قبلا همسرش را ندیده بوده. مرد – طبق رسم معمول- او را از پدرش خواستگاری می‌کند. پدرش که متوجه می‌شود او مردی اهل کار است، بار مسئولیت دخترش را از شانه‌های خود برمی‌دارد و به آن مرد می‌سپارد. آنها زمین کوچکی دارند و چند دام و طیور و خوک که از آنها نگهداری می‌کنند. صاحب دو فرزند هستند و زندگی‌شان چنان آرام و معمولی است که با گذر فصل‌ها و با تولد بچه‌ها رابطه عاشقانه‌شان تمام می‌شود. پس دیگر نه تنها رابطه‌ای عاشقانه ندارند بلکه حتی تصور چنین رابطه‌ای را هم از دست می‌دهند. روال زندگی‌شان درست مثل طبیعت است. بعد جنگ دوم آغاز می‌شود و فراخوان ارتش، شامل حال شوهر زن هم می‌شود. مرد عازم جنگ می‌شود. جنگی که زن اصلا خبر ندارد بر سر چیست یا جبهه جنگ کجاست؟ او این چیزها را مسائل مردمان شهرنشین می‌داند و نه زندگی آرام خودشان. یک روز که زن می‌رود به آغل مرغ و خروس‌ها تا به آنها سر بزند و برایشان دان و آب بریزد و تخم مرغ‌ها را جمع کند، کسی از پشت دهان او را می‌گیرد. کسی که بعدا معلوم می‌شود دانشجوی یهودی فراری از اردوگاه کار اجباری‌ست. و داستان تازه از اینجا شروع می‌شود. زن با پناه دادن به او خود را وارد دنیایی تازه می‌کند که در آن عشق و مسئولیت و انسانیت و درد و هجران معنا دارد.