ساموئل پی. هانتینگتون، دانشمند علوم سیاسی آمریکایی و استاد دانشگاه هاروارد، با کتاب معروف خود به نام «نظم سیاسی در جوامع در حال تغییر» که در سال 1968 منتشر شد ، یکی از «پدران بنیانگذار» نونهادگرایی، نهادگرایی تاریخی، در نظر گرفته می‌شود. این کتاب به نقش نهادهای سیاسی در تغییر نظام های سیاسی می پردازد . هانتینگتون اظهار داشت که «مهمترین تمایز سیاسی بین کشورها نه به شکل حکومت بلکه به درجه حکومت آنها مربوط می شود». همانطور که فرانسیس فوکویاما بیان کرد ، هانتینگتون استدلال می کند که زوال سیاسی "حداقل به اندازه توسعه سیاسی محتمل است" و نه "توسعه اقتصادی و نه اجتماعی" نمی تواند بدون نظم سیاسی پیش رود، تجربه واقعی کشورهای تازه استقلال یافته "یکی" است. افزایش نابسامانی اجتماعی و سیاسی».برای هانتینگتون، «ظرفیت ایجاد نهادهای سیاسی، ظرفیت ایجاد منافع عمومی است». از نظر هانتینگتون، «نظم سیاسی تا حدی به رابطه بین توسعه نهادهای سیاسی و بسیج نیروهای اجتماعی جدید در سیاست بستگی دارد.