در آغاز تاریخ آیین بودای ذن در چین دو نام مهم داریم، طبعاً یکی از آن دو بودی دَرمَه بنیادگذار ذِن است و آن دیگری هم هوئی ننگ که راه اندیشه ی ذن را که بودی درمه آغاز کرده بود مشخص کرد. شاید اگر هوئی ننگ و شاگردان بی واسطه اش نبودند دن هیچ گاه به چنان تحولی دست نمی یافت که در اوایل دوره ی تانگ از تاریخ چین به آن رسید. در قرن هشتم میلادی کتاب ششمین پیر، یعنی هوئی ننگ، که به سوره ی صُفّه یا تن جینگ معروف است، موقعیت مهمی در ذن به دست آورد و فرازونشیب های سرنوشت که به آن ها دچار شد چشمگیر است. از طریق این اثر بود که مقام بودی دَرمَه، به عنوان سرسلسله ی اندیشه ی ذن در چین، به درستی مشخص شد. همچنین از طریق این اثر بود که طرح کلی اندیشه ی ذن برای پیروان او به مثابه ی الگوی تربیت روحیشان ترسیم شد. از طریق هوئی ننگ است که یوگی های ذن نو به بودی دَرمه متصل می شوند و باز هم از طریق اوست که می توانیم تاریخ تولد دن چینی را به گونه ای متمایز از شکل هندی آن تعیین کنیم.
