«تئاتر را ترک کردم. هر شب با لباس‌های مناسب و آراسته مثل روز نامزدی بر صندلی مقابل سن می‌نشستم. سالن گاه پر بود گاه خالی. برایم اهمیتی نداشت که نگاهم به بیست سی آماتور در صندلی‌های وسط، یا بنه‌ها یا آرایش‌های زننده‌ی زن‌ها در صندلی‌های بالکن بیافتد یا این که در فضایی زنده در میان تماشاگران مشتاق نشسته باشم و آرایش‌های زیبا، جواهرات درخشان و چهره‌های روشن را ببینم.»
.
«اگر بخواهم در میان آثاری که به عمرم خوانده ام یکی را از همه نزدیک تر به کمال بدانم ،سیلوی ژرار دو نروال خواهد بود . این کتاب را بسیار می خوانم و هر بار مطمئن می شوم که امکان ندارد یک کلمه به آن اضافه یا کلامی از آن کم کرد.»
اومبرتو اکو در مصاحبه با جمانه حداد، ضمینه فرهنگی روزنامه‌ النهار ۲۳ آوریل ۲۰۰۵