داستان های این مجموعه خواندنی هستند. برای داستان چاه کن ها، استاد بهارلوخود به داخل چاه رفته و تمام احساس و حالت های درون چاه را تجربه کرده بودند... سرشب بود که خبرشدیم پیدایش شده است. مادرش دم درخانه ما آمده بود و به سایه گفته بود که دخترش می خواهد من را ببیند. پیرزن گریه می کرد، انگارازآمدنش خوش حال نباشد. جزما به کسی خبرنداده بود. به دروهمسایه گفته بود که دخترش برای کاربه شهردیگری رفته است. راستش اولش باورمان نشد. خیال می کردیم بازی درآورده است،... چیزهایی یادم میآمد. باید دوباره میخواندم. سالها پیش متن اصلی را خوانده بودم. مادرش برایمان چای آورد، با خرما و توت خشک. پیرزن لقوه داشت و سینی توی دستش میلرزید. من کَلهای خرما برداشتم. چای عطری بود که با ذایقهام جور درنمیآمد. برق که میزد پشتِ پنجره و دیوارهای سفیدِ مهتابی روشن میشد، و هاشور باران را که به جام پنجره میخورد میدیدم. سوسویِ چراغهای شهر از پشتِ پردهی تور مثل نقطهچینهایی بود که بغل هم گذاشته باشند. اگر سایه بود میگفت حتماً هذیان میگوید.
