در تغییر رویکرد برخی فقها و علمای امامی به تصوف بعد از شکل گیری صفویه، علاوه بر دغدغه های دینی و مذهبی، عوامل سیاسی دیگری نظیر مشروعیت خواهی حاکمان صفوی و همچنین دغدغه های غیردینی و دنیوی عده ای از فقها با بهره جستن از هر دست آویز حتی غیر اخلاقی و غیر عالمانه نیز مؤثر بوده است. کتاب حاضر در مقام بررسی کننده ی این رخدادها با استفاده از سه روش مطالعات تاریخی در زمانی (intime historical studies) بررسی موردی (Case study) و تحلیل گفتمان انتقادی (Critical discourse analysis) به بررسی و واپایی این مسائل مهم و تأثیر گذار در سیر دین ورزی و تاریخ ایران زمین بخصوص از عصر صفویان تا قاجار پرداخته است.