این کتاب سعی در بررسی این پرسش‌ها دارد که چرا با وجود سابقهی چندین دهه‌ای مدرنیزاسیون و گسترش شهرنشینی و رشد قشرهای متوسط جدید که دارای سابقهی تشکل و مبارزات سیاسی (در قلب احزاب ملیگرا، لیبرال و چپ) نیز بودند، و هنگامی که به‌زعم بسیاری از پژوهش‌گران قشرهای سنتی رو به زوال بوده و گروه‌های متوسط جدید حامل نوسازی جامعه و سازندگان آیندهی اقتصادیسیاسی و توسعهی کشور شمرده میشدند، در دهه‌های پایانی سدهی بیستم آرمان‌های اجتماعی و سیاسی قشرهای سنتی به گفتمان سیاسی مسلط در ایران تبدیل شد؟ قشرهای میانی جامعهی ایران، اعم از سنتی و جدید، در سال‌های 1320 تا 1380 چه تغییراتی یافته‌اند؟ چه ارتباطی میان تغییرات و تحولات درونی "طبقهی متوسط" و تحولات گفتمان‌های سیاسی ایران معاصر وجود داشته و نقش این "طبقه" در آن تحولات چه بوده است؟ و ...