اگر از بیشتر فیلسوفان مدرن بپرسید «معنای زندگی چیست؟» احتمالاً فقط شانه بالا می‌اندازند و می‌گویند که این سؤال بی‌پاسخ است. بااین‌حال مکاتب اصلی فلسفه‌ی باستان هر یک پاسخ متفاوتی به این سؤال ارائه کرده‌اند. به‌طور خلاصه رواقیون عقیده دارند که هدف زندگی، پیوسته زیستن در هماهنگی و توافق با طبیعت جهان است و این کار را با توجه به ماهیت ذاتی خودمان به‌مثابه‌ی موجودات عقلانی و اجتماعی انجام می‌دهیم. آنچه رونالد رابرتسون در کتاب فلسفه‌ی رواقی و هنر شادکامی شرح می‌دهد زندگی بر مبنای فضیلت یا آرته است. تأکید رواقیون بیش از هرچیز بر شادکامی است که در گروِ عشقِ عقلانی به خود و احساس دوستی و محبت نسبت به دیگران است. فیلسوف رواقی هم دیگران را دوست خواهد داشت و هم از ضررها و آسیب‌های اجتناب‌ناپذیری که زندگی بر خودش وارد می‌کند، آشفته نمی‌شود. در واقع، رواقی‌گری با تغییر منطقی و طبیعی احساسات ما به‌جای اینکه سعی کنیم با زور جلوی آن‌ها را بگیریم، مجموعه‌ای غنی از راهبردها و ترفندها برای توسعه‌ی تاب‌آوری روانی فراهم می‌کند. منبع نهایی شادکامی و کامیابی انسان چیست؟ رواقیون وقتی می‌گویند فلانی آدم خوب یا بدی است به چه معناست؟ آن‌ها چگونه نیاز به زندگی در دنیا، مدیریت اموال و تعامل با افراد دیگر را با دیدگاه سخت‌گیرانه‌ی خود که فضیلت تنها خیر واقعی است، سازگار می‌کنند؟ این‌ها سؤالاتی هستند که رونالد رابرتسون در کتاب فلسفه رواقی و هنر شادکامی به آن‌ها پاسخ می‌دهد.