نویسنده، در کتاب حاضر، فلسفه‌ی "توماس هابز"، "فیلسوف انگلیسی، را بررسی کرده است. کانون اصلی توجه نویسنده در کتاب، نظر هابز درباره‌ی "جنگ و صلح" است؛ یعنی این مساله که آدم‌ها چرا با یک‌دیگر می‌جنگند و چگونه با هم در صلح و صفا می‌زیند. نویسنده، سعی کرده است خطوط کلی دیدگاه‌های هابز و چگونگی شکل گرفتن این دیدگاه‌ها در طول زندگی‌اش را از نظر بگذراند و آن‌گاه به داوری نظریات او بنشیند. به زعم نویسنده جنگ و صلح، تنها موضوعات مورد علاقه‌ی هابز نبودند و هابز، شیفته‌ی مسائلی دیگر، چون "علوم" نیز بود. کتاب از پنج بخش تشکیل شده است که موضوعاتی چون جنگ، صلح، دین و... را شامل می‌شود. در بخشی از کتاب، نویسنده به بیان دیدگاه هابز نسبت به دین اشاره می‌کند و می‌گوید که هابز می‌دانست افرادی که دین را خیلی جدی می‌گیرند نمی‌توانند نگاه هم‌دلانه‌‌ای به کسانی داشته باشند که نگاهی متفاوت از نگاه آنان دارند. به همین دلیل، هابز مدعی بود که فرمانفرما این حق را دارد که ضوابط و محدوده‌ی دینداری و ایمان را معین کند و هر دینی که فرمانفرما اختیار کند، دینی است که اتباع هم باید از آن تبعیت کنند.