هگل مدعی است که دستگاه فلسفی او خلاصه و زبدۀ همۀ فلسفه ‏های پیشین را در بر گرفته و پاس داشته و در خود هضم کرده است. ولی تأثیر دو عامل بر او بسیار بیشتر از عوامل دیگر اهمیت داشته است. این دو عامل عبارت‏اند از ایدئالیسم یونانی و فلسفۀ انتقادی کانت. اندیشه‏های هگل بر بنیاد همان اصولی استوار است که اندیشه‏های فیلسوفان یونانی و کانت. و هدف ما در این بخش و بخش‏های آینده جدا کردن این اصول از عقاید متفکران پیش از هگل است. قصد ما شرح اندیشه‏های افلاطون یا ارسطو یا کانت نیست. زیرا ما فرض را بر این گرفته‏ایم که خواننده از پیش با مبانی آموخته‏های این فیلسوفان آشناست. غرض ما نه بیان چیزهایی است که این فیلسوفان آشکارا گفته‏اند، بلکه باز نمودن مطالبی است که در عقاید ایشان پنهان است و هگل آنها را همچون هسته‏ای از زیر پوست‏های ظاهری بیرون آورده و نمایان کرده است. ما تا جایی که مقدور باشد نمی‏خواهیم چیزهایی را در این کتاب بازگوییم که در هر تاریخ معتبری دربارۀ فلسفه می‏توان سراغ کرد. در کار تحقیق میل نداریم که به هر چیز از دیدگاه تاریخ بنگریم؛ ولی خواهیم دید که بنیاد فلسفی افکار هگل همان بنیاد تاریخی است. خواهیم کوشید که ذهن خواننده را با نقل معلومات تاریخی یا گفت‏وشنودهایی که خاص درسگاه‏های استادان است کمتر بیازاریم.