قواعد روش جامعه شناسی" به قلم "امیل دورکیم" یک منازعه سازش‌ناپذیر و قانع‌کننده علیه فردگرایی روش‌شناختی است. این کتاب استدلال می‎کند که تبیین رفتار انسان به عوامل سطح فردی، قابل تقلیل نیست. در عوض، حقایق و پدیده‌های اجتماعی که چیزی بیش از اصطلاحات کوتاه و دهن پر کن برای موجودیت‌های انبوه هستند، وجود خود را دارند و نتایج اجتماعی قابل پیش‌بینی ایجاد می‌کنند و این چیزی نیست که تک تک انسان‌ها برای آن تصمیم‌گیری کنند.در این کتاب مکاتب فکری در نظریهٔ اجتماعی و فلسفۀ اجتماعی، از پدیده شناسی شوتز تا پیشرفت های اخیر در فلسفۀ هرمنوتیک و نظریه انتقادی مورد بحث قرار گرفته است. نویسنده می‌کوشد اگر چیزی را از آنها اقتباس کرده‌است، روشن سازد. نویسنده دربارهٔ این اثر می‌گوید: «برخی دیدگاه ها در اندیشه اجتماعی معاصر هستند که به تفصیل تحلیل شان نکرده ام و این در حالی است که بسیاری از آنچه گفته ام، مستقیما معطوف به آنها است. من کارکردگرایی، ساخت گرایی و تعامل گرایی نمادین - عناوینی برای مجموعه دیدگاه های متنوع و اما قطعا واجد موضوعات اصلی متمایز خاص خود - را مد نظر دارم. اینجا تنها شتاب زده نشان می دهم که چرا مباحث مطرح در این مطالعه با مباحث ویژه سنن نظری اجتماعی مزبور متفاوت اند.»