رمان «من در پرانتز» روایت دختری است که در نوجوانی مادرش را از دست میدهد و در مهی غلیظ به آیندهای تاریک قدم میگذارد. از یکسو سختگیریها و حساسیتهای پدر و از سوی دیگر، عشقهای پیدرپیِ نافرجام نیز بر غلظت این مه میافزاید، تا روزی که دریابد او نه عشق را میشناسد و نه خود را. مهاجرت هم بهعنوان امری محتوم در زندگی او مزید برعلت میشود تا ترس و تنهایی چاشنی پُر رنگتری به این گمگشتگی بدهد و راه برونرفت را پیچیدهتر کند؛ بهویزه اینکه او ایران کوچکی را با خود همراه آورده که زمینش پر از زخم و ناهمواری است. برای پیدا شدن اما باید در ابتدا گم شد؛ شخصیت داستان در تاریخ زندگیاش گم میشود تا نجاتش را در همان تاریخ پیدا کند. «من در پرانتز» روایتگر سوءتفاهمها و خطاهای عاطفی، گسستهای روحی و اعتیادهای جسمانی است: راوی روانهایی که میان دو کمان پرانتز فروپاشیدهاند.
