دومین رمان عطیه عطارزاده (۱۳۶۳)، روایتی است از جنون. قصه‌ی یک راوی عجیب در آسایشگاهی روانی نزدیک تهران در سال‌هایی نه چندان دور. عطارزاده با نخستین رمان خود، راهنمای مردن با گیاهان دارویی، توانست موفقیت‌های چشم گیری کسب کند: نظرات متعدد منتقدان و جایزه‌ی بهترین رمان سال جایزه‌ی «هفت اقلیم» و البته مخاطبان پرشمار. رمان تازه‌ی او، من، شماره سه، از منظر روایت قرابت دارد با کار موفق قبلی‌اش؛ روایتی عمیق و تکان دهنده از یک ذهن خاص. رمان داستان یک آسایشگاه روانی است و راوی‌ای نسبتا جوان که با نقاشی‌ها و خطوط با دیگران ارتباط برقرار می‌کند. آدم‌هایی که هر کدام به بهانه‌ی «جنون» در این مکان کنار هم آورده شده‌اند. کسانی که قصه‌های خاص و منحصر به فردی دارند و این قصه‌ها مسیرشان را عوض کرده است.