سومین کتابِ داستانی مائده مرتضوی، دومین رمانش، روایتی است عجیب از یک راز. رمان داستانِ یک زنِ جوان است. زنی که به خانه‌ای جدید آمده تا خود را کاملاً از آن چه بر او رفته برهاند. او مدام خواب می‌بیند و در ذهنش نیز خشونتی پنهان وجود دارد. کمی بعدِ حضور در این خانه، درمی‌یابد مردی در همسایگی‌اش است که نقاشی می‌کند؛ مردی جذاب. اما این تازه آغاز فهمِ یک رخداد تکان‌دهنده است که همه‌ی معادلاتِ قهرمانِ رمان را بر هم می‌زند… مرتضوی با استفاده از راویِ عجیبش و توانایی او برای کشف، زمان‌های متفاوتی را به تصویر می‌کشد که انگار در هر کدام تکه‌ای از یک فاجعه رقم خورده و حالا، این نشانه‌ها دارند او را به سوی واقعیتی پنهان هدایت می‌کنند. مفهومِ خانه به عنوان عنصری بنیادین در رمان حضور دارد. خانه‌ای که انگار از آن راوی نشده، چرا که ارواح هنوز آن‌جا را ترک نکرده‌اند. رمان با این ترکیب تلاش کرده هم از فرصت‌های ادبیاتِ جنایی استفاده کند، هم به نوعی تاریخ‌نگاری شخصی یک ذهنِ خشن و البته رؤیابین دست بزند. کابوس‌های درختِ پرتقال داستان زمانی است که انگار هیچ‌وقت نگذشته است.