مجموعه‌جستارهای این کتاب در پی ارائه‌ی نظریه‌‌ای پیش‌ساخته درباره‌ی هنر نیستند، بلکه تکانه‌های ناشی از خود آثار هنری را دنبال می‌کنند. بوریس گرویس، فیلسوف و منتقد هنری، این کتاب را درباره‌ی آثار و هنرمندان مهمی در یک قرن گذشته نوشته است که اندیشه‌ی او را به مسیرهایی تازه سوق داده‌اند. گرویس نمی‌کوشد استدلال‌های ‌قانع‌کننده‌ی خود را جایگزین محتوا یا پیام یگانه‌ی اثری هنری کند. در عوض، نوشتار او ملهم از هنر است، هنر به منزله‌ی کرداری که نگاه و نظر ما را تغییر می‌دهد‌. گویی هنرمندان معاصر که کاملاً این‌جهانی شده‌اند همچنان می‌توانند نوعی نوکیشی را در تماشاگر به وجود آورند. این کتاب که به هنرمندانی خاص مانند واسیلی کاندینسکی، مارسل دوشان، پی‌یرو مانزونی، اندی وارهول، ربکا هورن، جف وال، فرانسیس آلیس، الگا چرنیشوا، ملادن استیلینوویچ و دیگران می‌پردازد، کاوشی است بدیع در دغدغه‌های محوری و مرتبط با تحولات هنر معاصر ــ از جمله اصالت و تکرار، ارزیابی آثار هنری، مادیت و تولید، آرشیو‌های تاریخی و شخصی، و زبان قدرت.