نویسنده در این کتاب سعی دارد از منظری میان‌رشته‌ای به مطالعه بخشی از تاریخ ادبیات و تئاتر در ابتدای قرن ۱۴ هجری شمسی بپردازد. نویسنده در این پژوهش سراغ برهه‌ای از تاریخ تئاتر ایران رفته که تاکنون کمتر بررسی شده است. تئاتر ایران در دوران پهلوی نخست و پهلوی دوم تا سال 1330 که در برهه‌ای خفا و انزوا و در برهه‌ای دیگر آمیختگی با حرکات مردمی را تجربه کرده است. در این سال‌ها ترجمه از دیگری، فرهنگی در قالب‌های گوناگون رونق می‌یابد و دیگری فرهنگی با نام از طریق تئاتر جای خود را در سپهر نشانه این مرزوبوم می‌گشاید. اما سازوکار ترجمه و توجه به دیگری فرهنگی در هر دوره از تاریخ ایران متفاوت بوده است. در دوره‌ای دیگری به مثابه یک نافرهنگ در در نظر گرفته شده است و در دوره‌ای به کعبه آمال بدل شده و ارتباط‌های گسترده با آن رقم زده می‌شود.