کتاب حاضر در برگیرندة سیر تطور ادبیات عرب چه در نثر و چه در نظم و ویژگی‌های آن در ایران است که با توجه به اوضاع سیاسی و اجتماعی ایران به نگارش در آمده است. کتاب از آغاز ورود ادبیات عرب به ایران و آثار نویسندگان و شاعران ایرانی، سقوط پادشاهی ساسانی و معرفی دولت‌ها و حکومت‌های واپسین و وضعیت فرهنگی و سیاسی ایران در آن دوران شروع شده و با ارائة نمونه و گزیده‌ای از آثار شعرا و نویسندگان ایرانی بر حسب دورة تاریخی و شرح کوتاهی از زندگی آنها ادامه یافته و با اشاره به نویسندگان و شاعران معاصر ایران از جمله ادیب الممالک فراهانی و ادیب نیشابوری و ادیب پیشاوری به پایان رسیده است. از جملة شعرا و نویسندگان بررسی شده در کتاب می‌توان به نصیرالدین طوسی؛ مولوی؛ شمس‌الدین جوینی؛ سعدی؛ وصاف الحضره، خواجوی کرمانی، جامی؛ قاضی میبدی؛ فضولی بغدادی؛ شیخ بهایی؛ فیض کاشانی؛ حزین لاهیجی و قائم مقام فراهانی اشاره نمود.