«زمانی که نیچه پسر‌ بچه‌‌ای بیش نبود گوته به قهرمان ملی آلمان بدل شده بود. در سال ۱۸۵۰ مفهوم نبوغ تنها یک قرن قدمت داشت، اما در بین افراد فرهیخته قهرمانان خلاقی چون گوته و شیلر، در مقام چهره‌‌هایی مورد احترام، جای بلند‌مرتبگان و پادشاهان را گرفته بودند.
مفهوم نبوغ محصول جنبش فکری پیشرو قرن هجدهم، یعنی روشنگری، بود. نویسندگان رادیکال راه را برای انقلاب دموکراتیک باز کرده و در همان حال عرصه را برای ظهور قهرمانان رومانتیک قرن نوزدهم و کیش نبوغ مهیا می‌کردند. آنها عموما خود را به‌ عنوان نمایندگان طبقات متوسط معرفی می‌‌کردند و حتی خودشان را «حزب انسانیت» می‌‌نامیدند. اما به‌ زودی این ایده در آن‌ها شکل گرفت که یک ‌جور اشراف‌‌سالاری فکری به ‌وجود بیاورند و این به یکی از بنیادهای نظریه‌ نبوغ تبدیل شد.»